آیدا: درخت و خنجر و خاطره!

bikhyali — Tue, 10 Nov 2009 19:11:18 GMT

یکی می پرسه؟ اندوه تو از چیست؟

سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟

برایش صادقانه می نویسم :

برای آنکه باید باشد و نیست....

اگر انسانها بدانند با هم بودنشان محدود است،

محبتشان به هم نامحدود می شود.

هالووین در کاخ سفید

bikhyali — Sun, 01 Nov 2009 06:01:18 GMT

دیشب هالووین بود. هالووین یکی از جشنهای سنتی مغرب‌زمین است که مراسم آن در شب ۳۱ اکتبر برگزار می‌شود. در آن شب معمولاً کودکان لباس‌های عجیب و غیرمرسوم میپوشند و برای جمع‌آوری نبات و آجیل به در خانه دیگران می‌روند. جشن هالووین بیشتر در کشورهای آمریکا، ایرلند، اسکاتلند و کانادا مرسوم است. این جشن را مهاجران ایرلندی و اسکاتلندی در سده نوزدهم با خود به قاره آمریکا آوردند.

یکی از نمادهای هالووین یک کدوتنبل توخالی است که برای آن دهان و چشم به صورتی ترسناک درآورده شده و با روشن کردن شمع در درون کدوتنبل به آن جلوه‌ای ترسناک داده می‌شود.

دیشب پرزیدنت اوباما و همسرش از 2000 کودکی که به کاخ سفید مراجعه کرده بودند، با کیک ها و شیرینی ها آجیل های مختلف که سر آشپز کاخ سفید تهیه کرده بود، پذیرایی کردند. کودکان هم لباس های پریان دریایی، دزدان دریایی، حیوانات مختلف را پوشیده بودند. در این مراسم اوباما در حدود نیم ساعت با شیرینی از کودکان 6 تا 14 ساله پذیرایی کرد.

گفتنی است این اولین شب هالووین در کاخ سفید برای دختران اوباما بود. البته اوباما اولین رییس جمهوری نیست که این مراسم را در کاخ سفید برگزار می کند، بلکه پیش از آن بوش در سال 1989 به همراه همسرش از 500 کودک پذیرایی کرده بود.

روزنامه نگاران با فشار روانی پس از سوانح چگونه برخورد می کنند؟

bikhyali — Sat, 24 Oct 2009 19:18:18 GMT

روزنامه نگارانی که در معرض حوادث خشونت آمیز یا سوانح طبیعی قرار می گیرند به طور عمومی دچار فشار روانی پس از سوانح می شوند. علایم این اختلال روانی معمولا شامل بی قراری، بدخوابی و دیدن کابوس، فراموشی و افسردگی است.

بیشتر از روزنامه نگاران از بیم از دست دادن شغل خود ترجیح می دهند درباره این موضع صحبت نکنند زیرا از این می ترسند که توانایی آنها زیر سوال برود. علاوه بر این در بسیاری از کشورها، صحبت کردن درباره اختلالات روانی باعث سرشکستگی است.

اگر شما روزنامه نگاری هستید که شرایط مشابهی را تجربه کرده است، برای ما تعریف کنید که برای فایق آمدن بر مشکلات روانی و اختلالات ناشی از سوانح چه کارهایی انجام داده اید؟ چه توصیه ای برای سایر همکاران خود دارید؟‌ به نظر شما سازمان های خبری برای کمک به روزنامه نگاران آسیب دیده چه باید بکنند؟

منبع: آی جی نت

bikhyali — Wed, 21 Oct 2009 05:29:18 GMT

واقعا درسته؟؟

هر آنکه از دیده رود از دل رود؟؟

bikhyali — Sat, 17 Oct 2009 19:06:24 GMT

در ادامه مطلب قبلی:

اصلا فکرشو نمی کردم که ساعت 12 دلم زلزله بخواد و 2 ساعت بعد به آرزوم برسم!

تو تاکسی نشسته بودم که دوتا داداشم، یکی بعد از دیگری زنگ زدند و خبر زلزله را بهم دادند. اولش بی تفاوت بودم، چون خودم چیزی احساس نکردم. بعد که یکی از دوستام اس ام اس زد که نمی شد دلت چیز دیگه ای بخواد، تازه فهمیدم چه خبره!

ایکاش از خدا یه چیز دیگه می خواستم! خدایا ازت زلزله خواستم، خوب اتفاق جالب و عجیبی هم بود ولی تاثیر بلند مدت که نداشت!

دلم بازم تغییر اساسی می خواد!

تغییر

bikhyali — Sat, 17 Oct 2009 08:33:18 GMT

دلم زلزله می خواد

دلم یه تغییر اساسی می خواد؛ خیلی وقته دچار روزمرگی شدم. دردی که همه به آن دچارند. هیچ چیز یا هیچ اتفاق جدیدی نمی افته که آدم احساس خوبی پیدا کنه. دلم اتفاقی می خواد که تا مدتها منو درگیر خودش کنه.

از این روزمرگی ها خسته ام، از تکرار بهار و پاییز، از تکرار سلام، از تکرار خداحافظ ...

از تکرار روزهایی که پشت سر هم می آیند و می روند و هیچ فرقی با هم ندارند. از پایین رفتن از پله های مترو، راه رفتن میان آدمهای درگیر با خود، غذا خوردن در رستورانهایی که دو نفر روبروی هم نشسته اند و دروغ برای هم ردیف می کنند، اس ام اس زدن ها و...

آخه خیلی وقته همه چیز تکراریه، کلیشه ایه، همه چیز، همه آدمها مثل هم شدند. هیچ چیز جدید، عجیب و جالب نیست. هیچ چیزی ارزش کشف کردن رو نداره، دلم یه اتفاق جدید می خواد. اتفاقی که تا مدت ها تو زندگیم تاثیر بذاره و فکرمو مشغول کنه.

دلم تغییر می خواد، ولی حتی نمی دونم چه تغییری فقط می دونم همه اسیر همین زندگی یکنواختی شدیم که خودمان برای خودمان ساختیم .

نمی دونم شاید یه تلفن از یه شخصی که اصلا منتظرش نیستم، تغییر حساب شه

شاید دیدن یه شخصی که متفاوت با بقیه باشه و برای شناختن و کاویدن زاویه های تاریک زندگیش حداقل چند وقتی آدم مشغول باشه، برام تغییر ایجاد کند. چون معمولا اکثر آدم ها فقط 24 ساعت برای همدیگر جذابیت دارندو بعد تکراری می شوند و شناخت آدمهای تکراری تو این دوره زمونه وقت زیادی نمی خواد.

شاید سفر به یه جای خیلی خیلی دور علاج رها شدن از این تکرارها باشه، یاد این آهنگ افتادم: سفر کردم تا از یادم بری، دیدم نمیشه، آخه عشق یه عاشق با ندیدن کم نمیشه، غم دور از تو موندن یه بی بال و پرم کرد، نرفت از یاد من عشق، سفر عاشقترم کرد...

بدتر ازهمه خود این مغز و فکر آدمه که اونقدر دچار روزمرگی و یکنواختی شده و خلاقیتش رو از دست داده که نمی تونه یه تصمیم درست و حسابی بگیره تا تغییر اساسی را پیدا و ایجاد کنه.

bikhyali — Mon, 12 Oct 2009 14:04:18 GMT

خودم می خواستم عکس نمایشگاه رسانه های دیجیتال را تو وبلاگم بذارم که دوستان خبر دادند آقای دکتر ضیایی پرور پیش دستی کردند.

http://www.reporter.ir/archives/88/7/006173.php

به این آدرس مراجعه کنید.

نمایشگاه خوبی بود و در خدمت آقای دکتر خیلی چیزها یاد گرفتیم.موقع خداحافظی کلی عکس انداختیم. بعد آقای دکتر ضیایی پرور از تک تک مون تشکر کردند و در مورد هر خبرنگاری یه مطلبی گفتند. نوبت من که شد گفت روز اولی که ایشون رو دیدم فکر نمی کردم کاری بلد باشند ولی کاملا در کار حرفه ای بودن! بهشون حق می دم چون روز اول با مانتو فیروزه ایم(که عاشق این رنگم و این مانتوم هم خیلی دوست دارم!) رفتم نمایشگاه. حتما بنده خدا فکر پیش خودش فکر کرده این دیگه کیه!به هر حال امیدوارم همانطوری که ایشون گفتم حرفه ای عمل کرده باشم.

یه مطلب درهم برهم(هرچه دل تنگم خواست گفتم)

bikhyali — Mon, 05 Oct 2009 20:46:18 GMT

خوبی که از حد بگذرد

ابله خیال بد کند

پشت یک مینی بوس نوشته بود

خوشم اومد ازش

تو وبلاگ نوشتم

انگیزه دیگه ای نداشتم! اصلا انگیزم این نبود که یکی به در یکی به تخته بزنم!

+ چند وقتی مامانم مریضه براش دعا کنید.

+ یکی که خیلی دوسش دارم هم رفته سفر میدونم برگرده برام کلی سوغاتی میاره که از میزان غم دلتنگی کم می کنه اما دلم یه عالمه براش تنگ شده دوست دارم زودتر برگرده حداقل با بودنش کمتر مشکلات را احساس کنم

می دونم وبلاگ رو می خونی پس از همین جا می گم خیلی دلم برات تنگ شده سعی کن زودتر برگردی

+ نوشته بودی که آپ نمی کنی آخه اصلا حس هیچی نیست ولی به خاطر روی ماه تو هر چی به ذهنم رسید نوشتم

+وای یک شخص بسیار عزیز و محترمی دیروز بهم گفت که من یکی از انگیزه هاش برای آپ کردن وبلاگشم! از شادی در پوست خود نمیگنجم

روز آتش نشانان مبارک

bikhyali — Wed, 23 Sep 2009 20:02:18 GMT

امشب سمت خیابان هاشمی بودیم، اگه اشتباه نکنم. ترافیک امان همه رو بریده بود و رو اعصاب همه راه میرفت. وقتی به ازدحام جمعیت نزدیکتر شدیم، چند ماشین آتشنشانی رو دیدم. حادثهای پیش اومده بود. نمیدونم چی بود. سرم را از شیشه ماشین بیرون بردم، یکی از بچههای قدیمی رو دیدم اسمش رضا بود. لباس مقدس آتشنشانی به تنش و خسته به نظر میرسید، معلوم بود که تو این حادثه حسابی امداد رسانی کرده. داد زدم رضا، ولی نشنید. بعد پوستر 7 مهر را روی ماشینهاشون دیدم. احساس دلتنگی عجیبی بهم غلبه کرد.

یاد دو سال و اندی افتادم که اونجا زحمت کشیدم. احساس کردم چقدر دلم برای همکارام تو آتشنشانی و خود آتشنشانان تنگ شده. با تمام وجود اونجا رو دوست داشتم و با جون و دل براشون کار میکردم. دیدید که اکثر کارمندها ساعت 4 که میشه، میخواهند از محل کار فرار کنند تا به زندگیشون برسند؛ اما زندگی من شده بود اونجا...

یاد روزی افتادم که تا ساعت 5 صبح مجلهشون رو میبستم و به همین دلیل امتحانم رو نتونستم بخونم وبرگه سفید را دادم دست استاد و این درس را افتادم.

یاد ماه رمضان دو سال پیش افتادم که تا ساعت 12 شب براشون کار کردم بعد2 صبح برای انجام کاری رفتم اصفهان، 5 بعد از ظهر رسیدم تهران و دوباره رفتم آتشنشانی و تا ساعت 2 صبح کارهای مجله رو انجام میدادم تا مجله به موقع به چاپ برسد.

یاد روزی افتادم که مدیر روابط عمومی مریض بود و در همایشی حاضر نشده بود. بعد یک خبرنگاری داشت برای سازمان دردسر درست میکرد. اولین لقمه ناهار را داشتم میخوردم که مدیر روابط عمومی زنگ زد و گفت که این دردسر رو جمع و جور کنم. به بچههای روابط عمومی هی می گفتم فلانی گفته سریع اینکارها رو بکنیم، میگفتند: ولش کن! ناهارت رو بخور! خودش نیومده به تو امر و نهی میکنه! خودش بهتر از همه میدونست که تنها کسی که کارش را رو زمین نمی اندازه، منم.

یاد شب عید 87 افتادم که 28 ساعت پشت سر هم، جلوی مانیتور بودم با صفحه بند. قول می دادم که تا فلان ساعت کار را تمام می کنم، تمام هم می کردم. نمی گذاشتم کسی حرص و جوشی بخوره! بعد از اتمام کار حال هر دو تامون تا یکی دو روز بد بود.

یاد چند وقت پیش افتادم که از روابط عمومی پالایشگاه بهم زنگ زدند که خانم اصلانی از وقتی اسمت تو مجله نیست، کیفیت مجله افت کرده.

یاد این افتادم که به خاطر حقوق کمی که بهم میدادند، چقدر منت سرم میذاشتند و هیچ وقت نفهمیدند که هر کاری مبلغ خودش را دارد، یه مجری یک ساعت حرف میزنه در حد 1 میلیون میگیره (حالا مثلا فردا مجریان گیر ندهند که ما اینقدر نمیگیریم!)، ولی در عوض یک کارمند سی روز کار میکنه 400-500 میگیره. نمیفهمیدند که اگر من هر روز نمیرم (که اکثر روزها هم اونجا بودم!)و فقط یک هفته آخر کار را انجام میدهم، از 24 ساعت شبانه روز 20 ساعت براشون وقت میگذارم که اگه حساب کنی عددی معادل همان ساعتهای یک کارمند در ماه میشد! با هزار تا منت و سرکوفت!

نمیخوام از خودم تعریف کنم، ولی چون اونجا رو دوست داشتم با عشق براشون کار میکردم، چون آتشنشانها را دوست داشتم.

دلم میگیره از اینکه هیچ کدومشون تو این چند ماهه حتی یک زنگ نزدند تا حال همکارشون رو بپرسند.

دلم از این میسوزه که بعضی وقتها نقش جاده صاف کن را برای بعضیها بازی می کنیم و وقتی کار را یاد گرفتند دیگه ما رو نمی شناسند.

دلم از این می سوزه که حتی ایده و فکر منتشر کردن نشریه داخلی سازمان از طرف من بود و آخر سر چقدر خوب جواب زحمت هام رو دادند

دلم از بابت خیلی چیزها گرفت، چون واقعا زحمت کشیدم و به جای یه دستت درد نکنه کوچولو...............

به هر حال خواستم بگم که آتشنشانهای عزیز پیشاپیش روزتون مبارک، پایدار باشید همیشه

پ.ن: امروز که روز آتش نشانی بود چند نفر بم زنگ زدند و این روز را به من تبریک گفتند! برام خیلی جالب بود! می گفتند هرجا اسم آتش نشانی میاد یاد تو می افتیم! دلم بیشتر گرفت!

bikhyali — Mon, 21 Sep 2009 20:10:30 GMT

بعضی وقتها که خودم را جای استادام می ذارم، هیچ وقت دلم نمیخواد همچین شاگردی داشته باشم!!!!!!!!!!!

ماجرای اینکه خانمها هنگام رانندگی ماشین جلویی را نمیبینند، ولی یک تار مو رو کت شوهرشون رو از 1000 متری تشخیص می دهند را که شنیدید! ماجرای امروز من بود!

امروز و فردا امتحان کلاس زبان برگزار میشد. آپشنال بود. هم میتوانستیم امروز امتحان بدهیم و هم فردا. من فردا را انتخاب کردم. بقیه بچهها امتحان را شروع کردند. استاد خودمان کاری برایش پیش آمده بود و یکی از کارمندان آموزش سر جلسه امتحان حاضر شده بود. یک ساعتی گذشت که خود استاد هم از راه رسید. در این موقع امیر ساسان (که این هم برای خودش ماجرایی دارد ولی الان وقت مطرح کردنش نیست!) برگه امتحان را داد و از کلاس اومد بیرون. استاد بیچاره هم که مدیر گروه هم حساب میشه و کلی برای خودش کله گندهای به حساب میاد، داشت عید را به بچهها تبریک میگفت.

نمی دونم چرا یه لحظه شیطان تو جلدم رفت! شاید هم دقت بیش از اندازه خبرنگاری بود!

سریع موضوع رو تو گوش امیر ساسان گفتم. امیر ساسان هم که یه کله خرابیه بدتر از خود من، رفت سمت استاد و موی بلند زنانه ای که روی ریش استاد بود را برداشت و گفت که خوب شد آیدا کشفش کرد نه خانومتون!!!!!!!!!!

وای فکر کنید چه حالی به استاد دست داد!!!!!!!!!

بقیه ماجرا هم که گفتن نداره!

خودم هم تو دلم به خودم بد و بیراه میگفتم که چرا دست از این شیطنتها برنمیدارم!

ناراحت نیستم اگر این ترم بیفتم!