| تبليغات | X |
|
اجتماعی
|
اول اینکه: جشن هستهای مبارک ان شالله به پای هم پیر شن
دوم اینکه: دوباره دانشجو شدم. (کاردانی به کارشناسی رشته روابط عمومی قبول شدم. ) دوباره غیبت، دوباره خالیبندی برای استادها، دوباره التماس برای راه دادن به جلسه امتحان، دوباره تقلب، دوباره ...
این بار به قول مامان زشته همه تو این مملکت یه لیسانس درپیت دارن تو نداری. خوب دیگه چون زشته میرم که لیسانس بگیرم بذارم در کوزه و ....
سوم اینکه: کم روزنامه و مجلات کشورمون توقیف میشدند حالا به خاطر اختلافات داخلی هم باید شاهد تعطیلی روزنامه هامون باشیم. یعنی اگر ارشاد این کارو نکنه خودشون گور خودشون رو میکنن.اون هم دو دستی! روزنامه خبر ورزشی که یکی از بهترین روزنامههای ورزشی کشور بود تعطیل شد و جدای اینکه روزنامه خوبی بود، طبق معمول یک سری از خبرنگاران بیکار شدند.
چهارم اینکه: سال خیلی خیلی خیلی خیلی خوبی رو شروع کردم حالا دلایلش بماند! امیدوارم برای تک تک شما هم همین طور بوده باشه.
پنجم اینکه: امروز رفته بودم خانه ژیمناستیک از اردوی تیم ملی که قراره به مسابقات ورلد کاپ چین اعزام شه برای برنامه ورزش از نگاه ۵ گزارش تهیه کنم. از خانه ژیمناستیک خاطرات خیلی بدی دارم. یادمه یه بار دسته جمعی با همه همکاران و رییس هیاتمون رفته بودیم فدراسیون که با دکتر اسدی رییس فدراسیون وقت صحبت کنیم. تو این جمع دکتر اسدی از من دیوار کوتاهتر پیدا نکرده بود و من را برد داخل اتاقش و در را بست. بعد گفت تو همچین حرفی رو به خبرنگاران گفتی، من هم در نهایت گستاخی گفتم آره. گفت تو یه ذره بچه چی فکر کردی میدم پدرت رو در بیارن. واقعا هم یه ذره بچه بودم و وقتی میدیدم مردی با اون سن و سال رو عصبی کردم، هنگ کرده بودم. وقتی اومدم بیرون همگی رفتیم خانه ژیمناستیک، به من آب قند میدادن که از ترس غش نکنم. ولی من کله خرابتر از این حرفها بودم.خاطره تلخ دیگه هم مربوط به مرگ یکی از همکارانمون بود که تا مدتها فکرم رو مشغول کرده بود. هنوز وقتی وارد سالن میروم صدایش در گوشم میپیچد و احساس میکنم داره در سالن راه میره. این سری هم که رفتم عکس یکی دیگه از همکاران رو که مرحوم شده بود، زده بودند. دلم گرفت مرگ چه بیپروا همه رو با خودش میبره. چقدر بی ارزشه زندگی. ای کاش از فرصتی که برای زندگی در این دنیا بهمون داده شده به نحو احسن استفاده میکردیم. ای کاش با هم خوب رفتار میکردیم تا اگر فردی از میانمون رفت و یا خودمون رفتیم فقط بگیم یا بگویند حیف که رفت ، فقط یه خاطره خوش از همدیگر به یادگار بذاریم . ولی همه مون به بیراهه میزنیم.
ششم اینکه: بدرود
